۱۳۹۴ فروردین ۳, دوشنبه
پایان این غزل سفر چشمهای توست
۱۳۹۲ شهریور ۳۰, شنبه
غزل رهایی
و از تمام غمهای بعد از این رها کن
ز کف جدا نکن تیغ، مرا بکَن ز تعلیق
و غمگنانه از چنگ نقطهچین رها کن
*
شکست بال من باش، و بیخیال من باش
کمان بکش به سویم و از کمین رها کن
نترس و بیش از این کن، چنان کن و چنین کن
و جسم خستهام را از این جنین رها کن
*
دل خزانیام را، و بینشانیام را
به عطر خود بیامیز و در زمین رها کن
۱۳۹۲ شهریور ۷, پنجشنبه
روزی که دور نیست...
روزی میآیم و همه جا جار میزنم
کی زخم ناسروده تو را زار میزنم
روزی که دور نیست در این کوچههای سرد
نام تو را به سینه دیوار میزنم
از پشت خط سرخ همه چارراهها
پیچک به سمت سبز سپیدار میزنم
آن روز توی رگرگ این مرده مردها
چون نبض سرخ عشق به تکرار میزنم
آن وقت در کنار همین سیمهای برق
خود را به سیم آخر انکار میزنم
وی شعر ناسروده به جرم نزیستن
با حلقه سکوت تو را دار میزنم
۱۳۹۲ مرداد ۱۳, یکشنبه
خواب...
دیدم به خواب شعله به خرمن گرفتهاند
دیدم تو را، همیشگی، از من گرفتهاند
دیدم که از میان غزلهای پیش از این
یک یک نگاههای تو دامن گرفتهاند
دیدم که باز قلب تو و شعرهای من
سختی ز سنگ و صخره و آهن گرفتهاند
دیدم که شیشهها به خیال هجوم شب
چون من به خویش رنگ شکستن گرفتهاند
...
محصول عشق خرمنی از اشتیاق بود
دیدم درغ شعله به خرمن گرفتهاند...
۱۳۹۲ مرداد ۱۲, شنبه
یک پنجره لبخند...
من را به در باران زمين خوردن، من را به بودن میکند پابند
بی عطر ناب آن گل سوری، در انتظار و حسرت و دوری
غمها چه بیوقت و سراسیمه، سوی من دلخسته میآيند
من این من سرد بلاتکلیف، محصور اين زندان بیتوصیف
با يک سلام گرم اما تو، میسازیام از زندگی خرسند
هی بیخیال زخم و خاموشی، در عصر دلتنگ فراموشی
وقتی تو باشی زندگی یعنی، يک استکان چای و دو حبه قند
یعني شكفتن، نو شدن، رستن، در آبی ایوان فروردین
یعنی عبور از کوچهای نمناک، با خاطرات کرسی اسفند
در این عبور ساده ساده، من، تو، رسیدن،عشق، آماده
پس بیخیال هرچه دلتنگی، يا بیخیال هرچه چون و چند
۱۳۹۰ اسفند ۹, سهشنبه
حرف بزن...
حرف بزن اى تنت تكيه و تبدار
حرف بزن با من و بريزم در هم
حرف بزن حرف بزن اى طوفان وار
من مى خواهم پر از نگاهت باشم
خالى از انديشه شكفتن بر دار
مى خواهم زير چتر ابرى اين شب
پر باشم از تو و تبسم و تكرار
وقتى باران گرفت سقف تو باشم
وقتى طوفان گرفت همچون ديوار
ديده امت در نگاه پنجره هر شب
ديده امت در پگاه خاطره بسيار
حرف بزن حرف بزن با من، آرى
حرف بزن حرف بزن با من، صد بار
حرف بزن اى زن شبانه موعود
شعر مرا با سكوت خويش ميازار
۱۳۹۰ بهمن ۷, جمعه
تکرار خواهم کرد نام مهربانت را
در شعر خود میسوزم و آرام میگیرم
با تو اگر چه روزهای روشنی دارم
در خود اسیر این شب سنگین بیپیرم
با فکر عاشق بودنت از خویش خواهم رفت
وقتی بگویم دوستت دارم، که میمیرم
تکرار خواهم کرد نام مهربانت را
اما اگر فرصت دهد بغض گلوگیرم
من خواب معصومانه و سبز زنی هستم
تنها به دست مهربان توست تعبیرم
بیتو درون شعرهای خویش میسوزم
با تو من از خاکستر خود بال میگیرم
۱۳۹۰ آذر ۲۱, دوشنبه
غزل آوار
یا مرگ یک آواز پایان چکاوک بود؟
طوفان گرفت انگار پیرامون شهر من
بر شانههایم ناگهان آوار بختک بود
آن مرد اینجا بود، اینجا در کنار در
و آسمان چشمهایش غرق پولک بود
آن کودک جامانده زیر توده آوار
در سایه دیوار محو بادبادک بود
آن دختر معصوم وقتی چشم ها را بست
در گیسوانش گل در آغوشش عروسک بود
آن زن، زن سرشار از عطر زندگی افسوس
در دستهایش پیکر بیجان کودک بود
آن پیرمرد، آن پیرزن، آن دخترک، آن زن
آن خاطرات کهنه بر زخمم چو پیچک بود
طوفان گرفت انگار پیرامون شهر من
و آنچه با من ماند تنها سهمی اندک بود
۱۳۸۷ بهمن ۵, شنبه
شاید که بیشتر بشود احتمال تو
هرگز مباد چون دل تنگم مجال تو
در من شرارههای عطش شعله میکشد
با من چه کرده جرعه نام زلال تو
سر میبرم یقین خودم را به پای تو
شاید که بیشتر بشود احتمال تو
میآیی و نیامده من محو میشوم
در هالهای ز غیبت تو، در خیال تو
سهم ستون تسلیت روزنامههاست
قلبی که صادقانه شده پایمال تو
۱۳۸۷ دی ۲۴, سهشنبه
فرصت کشف اقاقیا
۱۳۸۷ اردیبهشت ۲۱, شنبه
چه زود بود...
کجا مسافر این آخرین قطار شدیم؟
۱۳۸۷ اردیبهشت ۱۸, چهارشنبه
دلم اسیر نگاه توست
شبی که حادثهسان رویید در امتداد نگاهم عشق
به خویش گفتم و بالیدم که چیست چیست پناهم: عشق
چرا اسیر تو هستم من؟
سؤال روشن و کوتاهی است،
ولی جواب سؤالم را نباید از تو بخواهم عشق!
جواب این همه را باید درون خویش بیابم من
درون خویش که می گفتم، چراغ شام سیاهم عشق
درون خود که بر آن بودم که هر که هر چه ز من پرسید
بگویمش که خدایم زخم، بگویمش که گواهم عشق
درون خود که بر آن بودم که هر که دست به دستم داد
بگویمش همه با هم درد، بگویمش همه با هم عشق
*
دلم اسیر نگاه توست، شکستهاست و گناه توست
و این تویی که حضورت را
همیشه چشم به راهم، عشق!
۱۳۸۶ آذر ۲۹, پنجشنبه
آن شعرها...
چشمان من نگاه تو را میشناختند
گلشعرهای تازه که در ذهن من شکفت
پیش نگاه روشن تو رنگ باختند
با تو شکوفه، شادی، باران، سرود، غم
در چشم من بهاری از آیینه ساختند
هی زد غم تو و رمه شعرهای من
تا مرز اشتیاق سراسیمه تاختند
آن شعرها در آتش نامت گداختند
آن چشمها همیشه تو را میشناختند
۱۳۸۶ تیر ۳, یکشنبه
وقتي تو پايان تمام مرزها هستي
چون بركهها آيينهاي از آسمان باشم
لبريز از شرم و صميمي، ساده و محجوب
شايد كه چون لبخندهايت مهربان باشم
تو آسمان باشي ولي نزديكتر باشي
من هم فراتر از خيال نردبان باشم
*
تو روح باراني و من هر روز ميخواهم
در خواب گلدانها گل رنگين كمان باشم
*
وقتي تو پايان تمام مرزها هستي
اصلاً چرا بايد وسيع و بيكران باشم
۱۳۸۶ خرداد ۳۱, پنجشنبه
انگار زنداني است
انگار روح دختری در قاب زندانیاست
انگار روح جاری رود صداهامان
در باور متروک يک مرداب زندانیاست
گاهی تو رو در پيش خود حس میكنم اما
افسوس روياهای من در خواب زندانی است
در خود رها هستی ولی در چشمهای تو
يک آسمان تصويرهای ناب زندانیاست
لبهام غرق خواهش شيرين فرياد است
انگار در من كودكی بیتاب زندانیاست
انگار روح دختری در قاب زندانیاست
در پشت قاب پنجره مهتاب زندانیاست
۱۳۸۶ اردیبهشت ۲۶, چهارشنبه
پيراهني دارم به رنگ مهرباني
لبتشنهام
ای كاش
بارانی بيايد
ويران شدن آغاز فصل نو شدن بود
ای كاش باران نه،
كه توفانی بيايد
پيراهنی دارم به رنگ مهربانی
ای كاش تا هستم غزلخوانی بيايد
زل میزنم بر در
من و چشمی گرسنه
ای كاش بر اين سفره مهمانی بيايد
*
*
روح بزرگم وقف آن شبهای كوچک
ای كاش
صبح نقرهافشانی بيايد
۱۳۸۶ اردیبهشت ۹, یکشنبه
از اين مرد جز مردهاي بيش نيست
از آنسان كه يك روح در دو بدن
چو يك روح در دو بدن گفتم آه
از آنسان كه جسمي به دو پيرهن
من انگيزه شعر ميگيرم از
در انديشه چشمهايت شدن
بهار است اگر سبز بيچشم تو
نه سبز شكفتن، كه سبز لجن
پريوار نفس اهوراييم
بيا تا نفس در كشد اهرمن
بگو چيست معناي آتش شدن
و در خرمن خلق آتش زدن
تو سيمرغ تقدير من باش تا
برون آيد از هفتخوان تهمتن
از اين مرد جز مردهاي بيش نيست
بيا تا مگر زنده باشد به زن
۱۳۸۶ فروردین ۳۰, پنجشنبه
سردرگم
آه از اين دردهاي سردرگم
.
باد ميگشت در محله ما
مثل شبگردهاي سردرگم
برميانگيخت در حوالي باغ
رقصي از گردهاي سردرگم
رقصي از سرخهاي بيآشوب
رقصي از زردهاي سردرگم
.
.
.
گريهها؛ دردهاي تكراري
خندهها؛ دردهاي سردرگم
۱۳۸۶ فروردین ۲۷, دوشنبه
پا جاي پايم مگذار
عشق آتشاست، بيتابياست
عشق التهابي ناگاه
در بركه مرغابياست
يا يك پلنگ زخمي
در يك شب مهتابياست
پا جاي پايم مگذار
جا پاي من مردابي است
قانونت ابنسيناست
قانون من فارابياست
پا جاي پايم مگذار
جا پاي من مردابياست
بيعشق هم خواهي زيست
هر جا كه آبي، آبي است
۱۳۸۶ فروردین ۱۹, یکشنبه
بردار از او نقاب...
بشكن شكستن تو هلاك غريبهاياست
.
.
.
گاهي به كوچه ميروي و فكر ميكني
اين خاك هم براي تو خاك غريبهاياست
ميايستي به صف تو براي خريد نان
اما درون دست تو ساك غريبهاست
آسيمهسر تو باز ميآيي به خانهات
اما مقابل تو پلاك غريبهاياست
ناآشناست خلوت دالان براي تو
حتي درون باغچه تاك غريبهاياست
.
.
.
مردي كه نيستي تو بهجاي تو زيستهاست
بردار از او نقاب چراكه غريبهاست